Sinds kort volg ik de pas gevonden Facebook pagina van ene Gene Ross. Zoeken op die naam is bijna zinloos, want je vindt voornamelijk een reeds overleden oude Amerikaanse acteur. In de mainstream is hij dus vrijwel onzichtbaar. Te begrijpen, want hij lijkt jaren geleden in de porno-industrie een man achter de schermen te zijn geweest; een ‘editor’. Dus hij hielp mee om de vele bekende oudere pornofilms te maken. Op die manier heeft hij vele bekende porno-acteurs uit de 80er en 90er jaren leren kennen van dichtbij. Hij kent dus ‘de scene’. Tegenwoordig schrijft hij vrijwel dagelijks over het wel en wee van die oude, maar ook de nieuwe acteurs en vooral over de ‘bende’ die de grote industrie er achter de schermen nog steeds van maakt. Met regelmatig dodelijke afloop, omdat veel acteurs de drugs niet kunnen laten staan of de ‘verharding’ van de porno niet aankunnen. Het is door hem dat ik de nieuwe pagina over ‘Lana Rhoades’ heb gemaakt.

Op de pagina van Lana Rhoades heb ik al geschreven dat zij tegenwoordig fel strijdt tegen haar pornoverleden. Ze heeft er spijt van en wil eigenlijk niet dat haar nu nog jonge zoon er ooit iets van zal zien en wil dat ALLE films van internet verdwijnen. Ahum. Afgezien dat ze contractueel gewoon heeft getekend voor haar (publieke) werk als pornoactrice, weten we tegenwoordig wel dat dit soort materiaal vrijwel nooit kan verdwijnen. Misschien weet ze de grote websites Pornhub, Xvideos en andere te overtuigen, er blijven honderden websites die haar werk blijven tonen. Want ze was daar (toen) goed in. En ze ziet er nog steeds goed uit en daarom publiceert ze nog wel naaktfoto’s op OnlyFans. Schijnt ze rijker van te worden dan van de jaren pornowerk. En het is een stuk veiliger, want ze claimt op diverse pornosets misbruikt en verwond te zijn geraakt. Want tja… Keihard 3 te grote en harde penissen tegelijk in je laten stampen, doet pijn. Daarom gebruiken veel pornoactrices in deze tak van de porno dus gewoonlijk pijnstillers. En diverse andere medicijnen om zogenaamd ‘anale ongelukjes’ te voorkomen. Ofwel poep aan de strijkstok. 😉

Dit verhaal en vele andere schrijft Gene Ross op zijn Facebook pagina. Want veel vrouwen in de porno zouden wel degelijk te zwaar belast zijn en ook nog eens onderbetaald, vergeleken bij wat ‘influencers’ tegenwoordig verdienen met een simpele reclamepost op Instagram.

De verhalen zijn wel vaak afkomstig van de oudere garde actrices, die nooit gewend zijn geraakt aan de hardere trend van tegenwoordig. Vooral die beginnen nu te klagen en misschien wel onder druk van het Amerikaanse preutse beleid claimen dat het allemaal zo slecht was en slechter wordt. Al die lachende gezichten van toen waren natuurlijk gespeeld. Achter de schermen huilden ze alleen maar.

Ross schrijft echter ook positieve verhalen. Van actrices die door de porno juist zelfstandiger zijn geworden, zelfbewuster en sterker. En betere seks hebben ontdekt, waar ze echt van genieten. Op de pagina van Gina Gerson schrijf ik dat zij daar zelfs hele boeken over heeft geschreven. Positief.

Natuurlijk zijn er vooral vroeger veel vrouwen ‘gebruikt’ en ‘misbruikt’. Het waren meestal de zwakkere meiden, zonder een goede basis van een liefdevol gezin, opgegroeid in een crimineel milieu en die zochten naar geld en een betere toekomst. En later dan spijt krijgen.

En ook nu zijn er (jongere) vrouwen naïef. Ze willen snel rijk worden en accepteren vaak blindelings contracten, waarin staat dat ze best wel veel moeten doen, zoals gangbangs die niet zachtzinnig zijn. De Tsjech Angelo Godshack is hier momenteel het extreemste (Europese) voorbeeld van. In diverse interviews geeft hij echter aan dat het er achter de schermen van zijn films altijd vrolijk aan toegaat en dat het welzijn van de vrouwen bij hem voorop staat. Waar blijven de verhalen over het gruwelijke misbruik wat hij pleegt? Die zijn nergens te vinden.

De tijd is veranderd. De wereld (in zijn geheel!) is verhard. Steeds meer en hardere actie in alle (actie-) films en de porno wordt meer en meer een topsport, waarover ik ook al vaak heb geschreven. Een pornoactrice zei ook dat de ‘blessures’ in de porno vergelijkbaar zijn met die van de topsport! Maar dan op andere plekken. Zonder voldoende training kan niemand dit aan. De actrices die dit toch proberen zonder training maar met medicijnen (of drugs) plegen roofbouw op hun eigen lichaam.

Volgens Gene Ross zou er in Amerika een soort overkoepelende organisatie zijn opgericht om dit soort problemen te voorkomen. Maar zoals het altijd gaat bij ‘groot’ georganiseerde instanties: de realisatie is ver weg door miscommunicatie en tegengestelde belangen. Dat zie je overal terug in de Westerse bemoeizucht, op vrijwel elk gebied. En terwijl gaat alles door op de oude voet.

In al mijn eerdere artikelen over ‘porno’ en de daarin spelende ‘modellen’ (beter woord dan ‘acteurs’, want meestal gaat het toch vooral om het uiterlijk vertoon en de seksuele prestaties) heb ik al gezegd dat er tegenwoordig niet zo heel veel misstanden meer kunnen zijn. De sociale controle is oppermachtig en echte misstanden komen snel genoeg aan het licht en dan kunnen vooral de grote pornobedrijven snel inpakken. Het probleem zit ‘m helaas toch te vaak in de vrouwen zelf, die na een paar teleurstellingen snel met de ‘slachtoffer’-kaart gaan spelen, in de hoop daarmee weer geaccepteerd te worden bij hun oorspronkelijke omgeving: familie, vrienden en… de kerk. 😛
Of ze willen daar achteraf beter van worden met gigantische schadevergoedingen, die in Amerika bizar hoog kunnen zijn, als hun ‘zaak’ wordt geloofd. En dat is sinds de ‘me-too’ hype wel erg snel.

Er gaan dus dingen mis, zoals al gezegd het onderschatten van het fysieke werk, wat training vergt, de (gespeelde?) naïviteit dat ze niet wisten wereldwijd alleen nog maar bekend te zijn als pornoacteur en persoonlijke verslavingen aan geld, gemakzucht en drank of drugs. Dat verkort hun levensduur veel sneller dan de porno zelf.